een echte oorlog heb ik, gelukkig voor mezelf, niet meegemaakt.
Ik heb wel korte opdrachten uitgevoerd in Servië en Kosovo en daar de verschrikkingen van oorlog kunnen vaststellen.
Wat ik wel heb meegemaakt: tijdens een opdracht in Afrika moesten wij een opdracht uitvoeren in een afgelegen gebied waar, volgens de inlichtingendiensten, de toestand "all clear" was, dus volledig veilig.
Wij waren met acht militairen, 4 paracommando's en 4 gewone techniekers, uitgezonden om in een buitenverblijf voor diplomaten materiaal en documenten op te halen.
Toen wij daar pas waren aangekomen werden wij beschoten. In het daarop volgende gevecht zijn vier rebellen omgekomen toen de paracommando's hen hebben aangevallen met granaten. Ik ben er honderd procent van overtuigd dat geen van die vier mensen door mijn hand is gestorven, maar je weet dat dus nooit met zekerheid. Ik heb de lichamen gezien, waarbij één der vier, mat zware buikwonden, nog enkele minuten heeft geleefd. Ik herinner mij vooral de haat in de ogen van die man, alhoewel ik hem nog nooit had gezien en hij mij niet. Wij zijn er zelf allemaal zonder verwondingen van af gekomen, maar die beelden blijven effectief je leven beïnvloeden.
Enerzijds heeft dat mijn wantrouwen ten overstaan van machtsapparaten nog vergroot, maar vreemd genoeg heeft het ook mijn standpunt versterkt dat ik vind dat een leger voor elke natie een noodzakelijk kwaad is. Een middel om het land te verdedigen tegen die mensen die vinden dat zij anderen met wapengeweld hun wil kunnen opleggen. Want ik ben er zeker van dat, moesten wij niet over wapens hebben beschikt, ik dit nu niet zou kunnen vertellen.
Maar nu je vraag of ik bang ben voor sociale onlusten.
Neen, voor onlusten ben ik niet bang. Ik ben wel ongerust over wat zoiets zou kunnen als nadelige impact hebben op de toekomst van mijn kinderen, en ik doe mijn best om hen aan te leren dat de dialoog altijd moet voorrang krijgen op elke andere manier om meningsverschillen op te lossen.
Ook leer ik hen dat je slechts kan werken met de middelen waarover je beschikt. Als je weinig kennis hebt, dan heb je ook weinig inzicht, en minder mogelijkheden om in te zien wat er werkelijk fout loopt. En ben je ook slecht voorbereid om je standpunten te verdedigen, of anderen te helpen om oplossingen te vinden.
En je vraag hoe ik in het leven sta?
Ik heb persoonlijk kunnen ervaren dat een mens bestaat uit een ziel en een lichaam. Waarbij dat lichaam een tijdelijk verblijf is voor die ziel.
Het echte leven is dus dat van de ziel, die niet ophoudt te bestaan op het ogenblik dat het lichaam afsterft.
Dus waardeer ik het leven voor honderd procent, en leer ik ook mijn kinderen om dat te waarderen. Waarbij ik hen ook leer dat het lichaam niet belangrijk is, maar wel de geest.
Kijk naar een man als Stephen Hawking: een volledig misvormd lichaam, maar wat een geest zit er in dat lichaam.
Dit toont voor mij dat religies, zoals de Katholieke leer, waar overdreven belang wordt gehecht aan een lichaam, het volledig fout hebben. Niet het lichaam is gemaakt naar het evenbeeld van God, maar wel de geest. Maar dit terzijde.
Angst om te sterven heb ik allerminst, maar wel zie ik er tegen op dat mijn aardse leven zou kunnen eindigen in een slepende, pijnlijke ziekte.
Ik hoop dat dit zo ongeveer een antwoord geeft aan je vraag.
Als je nog meer verduidelijking wil, stel gerust je vragen hoor
dus 99% ?? 
